اعتماد یکی از مهمترین اصول همکاری سازمانی است.تا اعتماد نباشد همکاری سازمانی و همفکری آن گونه که می بایست عمق نخواهد داشت.البته کسی در این نکته شک نخواهد کرد که یک جامعه ، سازمان ، مجموعه و حتی خانواده تنها در صورتی قله های رفیع سعادت را به سلامت در خواهد نوردید و به افق وسیع پیشرفت معنوی و مادی نظاره گر خواهد شد که اعتماد را در جای جای مجموعه عمق بخشیده ، نهادینه نماید.ولی مع الاسف عواملی ممکن است بر حسن همکاری و همدلی مجموعه پنجه کشیده ، همکاری سازمانی را مخدوش نمایند. یکی از این عوامل اعتناء به همه ی اخبار وارد شده به سازمان است. اخباری که هر چند ورود آن به سازمان برای تصمیم سازان و مجریان ( البته پس از سنجش و بررسی) مغتنم و ارزشمند است ولی ممکن است تنها درصد ناچیزی از آن سلیم و صحیح باشد. اخوت ایمانی و حسن همکاری سازمانی ایجاب می کند هر خبری پس از وصول ، فورا منشأ تصمیم قرار نگیرد. همان گونه که در شرع مقدس نیز چنین است . در شرع انور تنها خبر متواتر است که ارزشی بسان طلا دارد.خبر واحد یا مرسل و ... به ندرت مستند واقع می شود۱.چرا که صریح آیه قرآن کریم نیز بر بررسی و سبک سنگین نمودن اخبار تاکیدی خاص و آمرانه دارد.نقل آیه ششم سوره حجرات و تفسیر آن از حجت الاسلام قرائتی در اینجا خالی از لطف نیست:
«يَآ أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ إِن جَآءَكُمْ فَاسِقٌ بِنَبِإٍ فَتَبَيَّنُواْ أَن تُصِيبُواْ قَوْماً بِجَهَالَةٍ فَتُصْبِحُواْ عَلَى‏ مَا فَعَلْتُمْ نَادِمِينَ»۲    ای كسانى‏كه ايمان آورده‏ايد! اگر فاسقى براى شما خبرى مهم آورد تحقيق كنيد، مبادا (از روى زودباورى و شتاب‏زدگى تصميم بگيريد و) ناآگاهانه به گروهى آسيب رسانيد، سپس از كرده‏ى خود پشيمان شويد.

نكته ها
بر اساس روايات متعدّد از طرق شيعه و سنّى، اين آيه درباره وليدبن عقبه نازل شده است. زيرا پيامبر او را براى جمع‏آورى زكات از قبيله بنى مصطلق اعزام داشت، امّا از آنجا كه ميان او و اين قبيله در دوران جاهليّت، خصومتى شديد بود، هنگامى كه اهل قبيله به استقبال او مى‏آمدند، گمان كرد كه به قصد كشتن او آمده‏اند. لذا جلوتر نرفت و نزد پيامبر بازگشت و خبر داد كه مردم از پرداخت زكات خوددارى كرده‏اند. پيامبر از اين خبر ناراحت شد و تصميم گرفت آنان را گوشمالى دهد. آيه فوق نازل شد و در مورد خبر فاسق دستور تحقيق داد.
روشن است كه فسقِ وليدبن عقبه، از ابتدا روشن نبود و گرنه پيامبر شخص فاسق را به عنوان نماينده خود جهت دريافت زكات اعزام نمى‏كرد، بلكه پس از دروغى كه وليد در مورد سرباز زدن قبيله بنى‏المصطق از پرداخت زكات گفت، اين آيه فسق او را آشكار ساخت تا پيامبر و مؤمنان بر اساس خبر او عمل نكنند.
امام حسين‏ عليه السلام در احتجاجى كه با وليد بن عقبه داشت فرمود: به خدا سوگند من تو را در دشمنى‏ات با علىّ‏بن ابى‏طالب‏عليهما السلام ملامت نمى‏كنم، زيرا خداوند، على را مؤمن و تو را فاسق خوانده است. سپس آيه فوق را تلاوت كردند».
۳

پی نوشت :

۱) خبر واحد تنها بر اساس آیه « نفر» ( وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنفِرُواْ كَآفَّةً فَلَوْلاَ نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُواْ فِي الدِّينِ وَلِيُنذِرُواْ قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُواْ إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ  ، سوره توبه ۱۲۲) قابل استناد می باشد.
۲) سوره مبارکه حجرات آیه 6
۳)برگرفته از تفسیر نور حجت الاسلام والمسلمین محسن قرائتی و پایگاه اطلاع رسانی موسسه قرآنی احسن الحدیث
http://www.ahsanolhadith.ir